برترین کاربران هفتگی این مقاله

از ۱۳۹۸/۰۹/۱۶ تا ۱۳۹۸/۰۹/۲۲

هیچ کاربری در این بازه زمانی وجود ندارد

آمار مقاله
  • بازدید کل ۱,۶۵۸
  • بازدید این ماه ۴۴
  • بازدید امروز ۱
آمار آزمون مقاله
  • کل شرکت کنندگان ۲۷۵
  • قبول شدگان ۲۴۰
  • شرکت کنندگان یکتا ۹۰
  • میانگین درصد شرکت کنندگان ۸۳
واژه نامه فناوری نانو

نانو

nano

پيشوندي به معناي يک بيليونم يا (000،000،000،1/1). در متون فناوري‌نانو، معمولا براي مشخص کردن يک واحد اندازه‌گيري برابر با 10 به توان منفي 9 متر استفاده مي‌شود.

سطح مقاله

پیشرفته 1

طرح درس

منابع دومین مرحله نهمین مسابقه ملی فناوری نانو

نویسندگان
کلمات کلیدی
امتیاز کاربران

کاربرد نانوکاتالیست‌ها در تصفیه آب

در سال‌های اخیر، استفاده از نانوذرات و نانوکاتالیست‌ها در تصفیه آلودگی‌های مختلف از آب و پساب‌های خانگی و صنعتی، گسترش چشم‌گیری داشته است. ویژگی‌های بارز و منحصربه‌فرد این نانوساختارها مانند سطح ویژه و ظرفیت بالا، امکان افزایش سینتیک جذب توسط آن‌ها را فراهم کرده است. از این نانومواد در حذف اجزای آلاینده آلی مانند آلوده‌کننده‌های میکرونی و یون‌های چندظرفیتی استفاده می‌شود. همچنین، حذف مواد شیمیایی افزوده‌شده به آب برای از‌بین‌بردن موجودات مضر، تصفیه آب مصرفی، رنگ‌زدایی، حذف نیترات‌ها، حذف فلزات سنگین و غیره از دیگر کاربردهای نانوذرات و نانوکاتالیست‌ها در این زمینه به‌شمار می‌روند. در این مقاله، به طور اجمالی به کاربرد نانوکاتالیست‌ها در فرآیند تصفیه آب پرداخته می‌شود و کاربرد فناوری نانو در تصفیه آب مطرح می‌شود. انواع مواد نانوساختار مورد‌استفاده به‌عنوان کاتالیست در تصفیه آب مانند آهن صفر ظرفیتی و دی‌اکسید تیتانیوم به تفصیل بحث خواهد شد.

1- مقدمه

هم‌زمان با رشد جمعیت جهان و توسعه صنایع مختلف، آلودگی آب آشامیدنی تبدیل به یکی از اساسی‌ترین مشکلات و چالش‌های روز دنیا شده است. امروزه، آب زیرزمینی به‌ویژه در شهرهای بزرگ و پرجمعیت دنیا، دارای آلودگی‌های فروانی است. مهم‌ترین دلایل و منابع این آلودگی‌ها شامل نفوذ فاضلاب‌های صنعتی و شهری و نیز کودهای شیمیایی و حیوانی شسته‌شده به اعماق زمین است. آب رودخانه‌ها، چاه‌ها، دریاها و حتی آب ناشی از ذوب یخ‌ها و برف‌ها دارای آلاینده‌های صنعتی بسیاری است. منشأ اصلی آلودگی‌های منابع آب، آلاینده‌های تولید و وارد شده به آن‌ها توسط انسان است. بسیاری از این آلاینده‌ها در آب حل می‌شوند و جداسازی آن‌ها از آب نیاز به فناوری‌های پیچیده و گران‌قیمتی مانند اسمز معکوس (Reverse osmosis) دارد. اسمز معکوس برای تصفیه آب فرآیندی است که در آن از فشار برای معکوس‌کردن جریان اسمزی آب از درون یک غشای نیمه‌تراوا برای تولید آب خالص و حذف یون‌ها، مولکول‌ها و ذرات بزرگ‌تر محلول در آب استفاده می‌شود. به‌طور کلی، اسمز به فرآیندی گفته می‌شود که طی آن حلال از طریق یک غشای نیمه‌تراوا، از سمت رقیق‌تر به سمت غلیظ‌تر محلول نفوذ می‌کند. استفاده از فرآیند اسمز معکوس در مقیاس بزرگ و صنعتی، برای تصفیه حجم زیادی از آب، از لحاظ اقتصادی مقرون‌به‌صرفه نیست. بنابراین، جلوگیری از آلودگی آب و محیط‌زیست توسط پساب‌های حاوی مواد آلاینده، مستلزم انجام فعالیت‌های گسترده برای یافتن راهکارهایی مؤثرتر و کم‌هزینه‌تر برای تصفیه و استفاده مجدد از آب است.

تصفیه آب و پساب موضوع جدیدی نبوده و شواهدی مبنی بر استفاده مجدد از آب در عصر برنز (حدود 5000 سال قبل) در یونان و هندوستان وجود دارد. از دیرباز تاکنون، روش‌های متعددی برای تصفیه آب پیشنهاد شده است. یکی از راهکارهای نوین و جذاب برای تصفیه آب، استفاده از مواد نانوساختار مانند نانوذرات و نانوکاتالیست‌هاست. فناوری نانو ارتباط بسیار تنگاتنگی با فرآیندهای تصفیه آب دارد. البته، استفاده از نانومواد در تصفیه آب، با محدودیت‌ها و چالش‌هایی همراه است. استفاده از نانوپودرها به‌صورت سوسپانسیون به‌دلیل دشواری در بازیافت و جداسازی ذرات پس از تصفیه، مشکل است. ذرات سوسپانسیون معمولاً توسط اولترافیلتراسیون یا میکروفیلتراسیون جدا می‌شوند، با این حال، طی این فرآیندها مقدار قابل‌توجهی از این ذرات از بین می‌روند. تعدادی از روش‌های تصفیه آب با استفاده از فناوری نانو شامل غشاهای فیلتراسیون نانومتری برای افزایش بازیابی آب، روش‌های زیست‌سازگار برای تصفیه آب‌های زیرزمینی با اجزای معدنی و آلی، استفاده از نانومواد برای بهبود کارایی فرآیندهای فوتوکاتالیستی و شیمیایی، نانوحسگرهای زیستی برای تشخیص آلودگی آب است.

 

2- نگاه کلی به تصفیه آب

امروزه از دو روش کلی برای تصفیه آب بهره گرفته می‌شود: (1) روش‌های سنتی بدون استفاده از نانومواد و (2) روش‌های نوین با بهره‌گیری از غشاها و مواد نانوساختار. پیش از بحث پیرامون مزایای استفاده از نانوساختارها در تصفیه آب، بایستی مراحل تصفیه آب در روش‌های سنتی معرفی شوند. در این بخش، برای درک بهتر مزایای استفاده از نانومواد در فرآیند تصفیه آب، به تعدادی از روش‌های متداول بدون استفاده از مواد نانوساختار پرداخته می‌شود. تصفیه آب با روش‌های سنتی شامل مراحل عملیات پیش‌تصفیه، منعقد شدن ذرات، به هم‌پیوستن ذرات منعقد شده و تشکیل ذرات بزرگ‌تر، رسوب‌گذاری، گندزدایی، هوادهی و فیلتراسیون است. استفاده از روش‌های سنتی با محدودیت‌های قابل‌توجهی همراه است: (1) امکان حذف تمام آلودگی‌های موجود در آب، با استفاده از هر کدام از روش‌های سنتی (به‌تنهایی) وجود ندارد؛ (2) روش‌های سنتی مبتنی بر نصب تجهیزات و تأسیسات بزرگی مانند حوضچه‌های ته‌نشینی بوده و تعداد مراحل در این روش‌ها زیاد است. بنابراین، امکان حمل‌ونقل در چنین روش‌هایی وجود ندارد. شکل 1 تصویری از حوضچه ته‌نشینی به‌کاررفته در تصفیه آب با روش‌های سنتی را نشان می‌دهد؛ (3) کاهش بازده در این روش‌ها با افزایش دبی آب ورودی؛ (4) هزینه بالا و (5) قابل شرب نبودن آب تصفیه شده با برخی از روش‌های سنتی، به‌دلیل استفاده از کلر در عملیات گندزدایی.

 

شکل 1- تصویری از حوضچه ته‌نشینی به‌کار رفته در تصفیه آب با روش‌های سنتی.

 

3- نگاهی به کاربرد فناوری نانو در تصفیه آب

استفاده از فناوری نانو در تصفیه آب باعث کاهش یا رفع بسیاری از مشکلات موجود در این حوزه مانند نامناسب بودن کیفیت آب تصفیه‌شده می‌شود. استفاده از نانوجاذب‌ها، نانوکاتالیزورها، نانوذرات زیست‌سازگار (ذرات فعال زیستی)، غشاهای کاتالیستی نانوساختار، نانوپودرها، نانولوله‌ها، نانوذرات مغناطیسی و نانوخوشه‌ها در فرآیند تصفیه آب، نقش به‎سزایی در بهبود کیفیت آب دارد. استفاده از فناوری نانو باعث کاهش قابل‌توجهی در هزینه‌های‌ تصفیه آب می‌شود. آب تصفیه‌شده به‌وسیله مواد نانوساختار، از لحاظ کیفی ارزشی معادل با آب معدنی تصفیه‌شده دارد که دلیل آن به حذف مواد مضر و سمی آب در عین باقی‌ماندن مواد معدنی مفید برمی‌گردد. استفاده از نانومواد با افزایش کارایی فرآیندهای کاتالیستی و شیمیایی به بهبود کیفیت آب تصفیه‌شده کمک می‌کند. در ادامه، تعدادی از نانوکاتالیست‌های به‌کاررفته در تصفیه آب معرفی می‌شود.

 

4- نانوکاتالیست‌ها در تصفیه آب

نانوذرات آهن صفرظرفیتی (Zerovalent Iron; nZVI) ، دی‌اکسید تیتانیوم (TiO2)، اکسید آهن نانوساختار جاذب (Fe3O4)، نانوذرات مغناطیسی (Magnetoferritin)، نانوذرات نقره (Ag)، دی‌اکسید تیتانیوم آلاییده‌شده با نیتروژن (Nitrogen-doped TiO2) و غیره ازجمله نانوکاتالیست‌های متداول به‌کار رفته در تصفیه آب به‌شمار می‌روند.

 

1-4- نانوذرات آهن صفرظرفیتی

از نانوکاتالیست‌هایی مانند مواد نیمه‌رسانا، فلزات صفرظرفیتی و نانوذرات دوفلزی به‌دلیل دارا بودن سطح ویژه بالا و خواص مرتبط با شکل، به‌طور گسترده‌ای برای کاهش آلودگی‌های زیست‌محیطی مانند آفت‌کش‌ها و رنگ‌های آزو استفاده می‌شود. نانوذرات آهن صفرظرفیتی برای تصفیه درجا و غیردرجای آب‌های زیرزمینی مورد استفاده قرار می‌گیرند. برای کاربردهای درجا، پودر نانوذرات آهن صفرظرفیتی با آب مخلوط شده و سپس به محل موردنظر تزریق می‌شود. در تصفیه غیردرجا، نانوذرات آهن صفرظرفیتی در زمینه‌ای مانند کربن فعال، زئولیت، نانولوله‌های کربنی و غیره جاسازی می‌شوند. نانوذرات آهن صفرظرفیتی به‌طور هم‌زمان نقش جاذب و عامل احیاکننده را ایفا می‌کنند. همچنین، استفاده از این نانوذرات باعث شکسته‌شدن آلودگی‌های آلی به ترکیباتی با درجه سمیت کم‌تر شده که این موضوع باعث چسبیدن فلزات سنگین کلوخه‌ای‌شده به سطح خاک می‌شود. از نانوذرات آهن صفرظرفیتی می‌توان علاوه بر استفاده در تصفیه درجا با ورود به آب‌های زیرزمینی، در غشاها برای کاربردهای خارجی نیز استفاده کرد. امکان افزایش فعالیت آهن موجود در نانوذرات آهن صفرظرفیتی با پوشاندن آن‌‌ها توسط فلزاتی مانند پالادیوم وجود دارد. نانوذرات آهن صفرظرفیتی از سطح ویژه و فعالیت بسیار بالاتری نسبت میکروذرات آهن صفرظرفیتی برخوردار هستند. با اینکه نانوذرات آهن صفرظرفیتی گران‌تر از میکروذرات آهن صفرظرفیتی هستند، اما به‌دلیل سطح ویژه و واکنش‌پذیری بسیار بالاتر آن‌ها، استفاده از آن‌ها به‌عنوان کاتالیست در فرآیند تصفیه آب توجیه اقتصادی دارد. از نانوذرات آهن صفرظرفیتی برای فرآوری تعداد زیادی از آلودگی‌های متداول زیست‌محیطی مانند متان کلردار، بنزن کلردار، رنگ‌های آلی، تری‌هالومتان‌ها، آرسنیک، نیترات و فلزات سنگین مانند جیوه، نیکل و نقره استفاده می‌شود. همچنین، نانوذرات آهن صفرظرفیتی توانایی کاهش آلودگی‌های ترکیبات آلی کلردار شده سمی مانند 2و2-دی‌کلروبیفنیل را دارند.  شمایی از ساختار آهن صفرظرفیتی نانومقیاس و مکانیزم‌های واکنشی اصلی آن با آلودگی‌های محیط در شکل 2 نشان شده است.

 

شکل 2- شمایی از ساختار آهن صفرظرفیتی نانومقیاس و مکانیزم‌های واکنشی اصلی آن با آلودگی‌های محیط.

 

2-4- دی‌اکسید تیتانیوم

از نانومواد اکسید فلزی مانند دی‌اکسید تیتانیوم و ‌اکسید سریوم (CeO2)، به‌عنوان کاتالیست برای افزایش سرعت واکنش‌های منجر به کاهش آلودگی‌های آلی در فرآیندهای اُزن‌دهی استفاده می‌شود. دی‌اکسید تیتانیوم به‌عنوان عامل احیای فوتوکاتالیستی و نیز به‌عنوان یک جاذب عمل کرده و توانایی تصفیه آب به‌صورت درجا و غیردرجا را دارد. خاصیت فوتوکاتالیستی دی‌اکسید تیتانیوم، بیشتر از ویژگی کاتالیستی آن مطرح است، به‌طوری‌که دی‌اکسید تیتانیوم توانایی تولید رادیکال‌های آزاد در حضور پرتو فرابنفش، آب و اکسیژن را دارد. این رادیکال‌ها آلودگی‌های مختلف موجود در آب را به ترکیبات کربنی با سمیت کمتر تجزیه می‌کنند. آلودگی‌هایی که فوتوکاتالیست دی‌اکسید تیتانیوم توانایی حذف آن‌ها را دارند شامل بیفنیل پلی‌کلر‌دار‌شده (Polychlorinated biphenyl; PCBs)، بنزن‌ها و آلکان‌های کلردار‌شده می‌شود. همچنین، از نانوذرات دی‌اکسید تیتانیوم برای حذف کامل کربن آلی از پساب و کاهش میکروسیستین‌ها (microcystins) از رآکتور لایه‌ریزان (Falling Film Reactor) استفاده می‌شود.

استفاده از نانوذرات دی‌اکسید تیتانیوم باعث افزایش سطح ویژه و فعالیت فوتوکاتالیستی نسبت به ذرات میکرومتری می‌شود. از دی‌اکسید تیتانیوم یا به‌شکل نانوپودر در سوسپانسیون‌ها و یا به‌صورت فیلترهای دانه‌ای در فرآیندهای تصفیه آب استفاده می‌شود. همچنین، امکان استفاده از این نانوذرات به‌عنوان پوشش برای غشاهای ثابت، میکروکره‌های نانوکریستالی و غشاهای ترکیبی با سیلیکا (کامپوزیت مزومتخلخل سیلیکا/دی‌اکسید تیتانیوم) وجود دارد. هر کدام از این سیستم‌ها مزایا و معایبی داشته و سرعت و بازده تصفیه آب توسط آن‌ها با یک‌دیگر متفاوت است. به‌عنوان مثال، بازده نانوپودر‌های دی‌اکسید تیتانیوم سوسپانسیون‌‌شده بالاتر از سیستم‌های دیگر است. دلیل این موضوع، قرار‌گرفتن سطح داخلی این نانوپودرها در معرض تابش اشعه فرابنفش و آلودگی‌هاست. چالش اصلی در استفاده از این نانوذرات، بازیافت و جداسازی بسیار دشوار آن‌ها پس از اتمام فرآیند تصفیه است. جداسازی نانوذرات موجود در سوسپانسیون، معمولاً با رو‌ش‌های اولترافیلتراسیون یا میکروفیلتراسیون انجام می‌پذیرد. استفاده از این روش‌ها باعث از بین‌رفتن مقدار زیادی از نانوذرات می‌شود. راهکار مناسب برای کاهش اتلاف این نانوذرات، استفاده از میکروکره‌های نانوکریستالی است. این دسته از نانوکریستال‌ها با حباب‌سازی هوا در آب به‌صورت سوسپانسیون درآمده و در طرف آب ته‌نشین می‌شوند.   

آلاییدن نانوذرات دی‌اکسید تیتانیوم با فلزات نجیب مانند سیلیسیوم باعث افزایش تجزیه ترکیبات آلی می‌شود. دلیل این موضوع، افزایش تولید رادیکال‌های هیدروکسیل است. به‌عنوان مثال، آلاییدن نانوذرات دی‌اکسید تیتانیوم با سیلیسیوم با افزایش سطح ویژه و بلورینگی (Crystallinity) نانوذرات، کارایی آن‌ها را بهبود می‌بخشد. همچنین، آلاییدن نانوذرات دی‌اکسید تیتانیوم با نیتروژن و آهن سه‌ظرفیتی به‌ترتیب بازده آن در کاهش رنگ‌های آزو و فنول را افزایش می‌دهد. استفاده از نانولوله‌های دی‌اکسید تیتانیوم به‌جای دی‌اکسید تیتانیوم بالک، باعث کاهش هرچه بیشتر تولوئن می‌شود. همچنین، این نانولوله‌ها بازده بیشتری از نانوذرات دی‌اکسید تیتانیوم در کاهش ترکیبات آلی دارند. تصاویر HR-TEM از فوتوکاتالیست دی‌اکسید تیتانیوم آلاییده‌شده با آنیون‌های مختلف مانند S و C در شکل 3 نشان داده شده است. 

 

شکل 3- تصاویر HR-TEM از فوتوکاتالیست دی‌اکسید تیتانیوم آلاییده‌شده با آنیون‌های مختلف مانند S و C.

 

تقریباً تمامی آلودگی‌های آلی با استفاده از دی‌اکسید تیتانیوم نانومقیاس قابل‌حذف هستند. این ماده بسیار آب‌دوست بوده و توانایی جذب آلودگی‌های زیست‌محیطی و فلزات سنگین مانند آرسنیک را دارد. عوامل مؤثر بر بازده نانوذرات دی‌اکسید تیتانیوم در فرآیند تصفیه آب شامل کیفیت و خلوص نانوذرات، شدت پرتو فرابنفش، pH آب، حضور اکسیژن و غظت آلودگی‌های موجود است.

 

3-4- اکسیدآهن نانوساختار  

در سال‌های اخیر اکسیدآهن نانوساختار AD33 برای حذف آرسنیک موجود در محیط‌های مختلف مورد استفاده قرار گرفته است. این ماده دارای ترکیبی از خواص کاتالیستی و جذبی نشأت گرفته از اکسیدآهن بوده و توانایی تبدیل آرسنیک به موادی با سمیت کم‌تر را دارد. امکان حذف بیش از 99% آرسنیک موجود در آب با استفاده از این اکسید نانوساختار وجود داشته و AD33 می‌تواند به‌طور هم‌زمان این ترکیبات غیرسمی را از آب جدا کند. کاهش آرسنیک، تنها کاربرد AD33 نیست، بلکه امکان کاهش آلودگی‌هایی مانند سرب، روی، کروم و مس نیز با استفاده از آن وجود دارد. اکسیدآهن نانوساختار AD33 مصرف‌شده برای کاهش آلودگی‌ها از لحاظ زیست‌محیطی خطرناک نبوده و می‌توان پس از استفاده آن را در زمین دفن کرد. محدودیت اصلی این نانوکاتالیست‌ها، ضرورت تعویض (جایگزینی) مکرر آن‌ها است.

 

4-4- نانوذرات مغناطیسی

از نانوذرات مغناطیسی به‌عنوان جاذب و نانوکاتالیست در فرآیند تصفیه آب استفاده می‌شود. این نانوذرات برای ایجاد بازده انرژی برای اسمز معکوس مورد استفاده قرار می‌گیرند. در این سیستم‌ها از نانوذرات مغناطیسی برای تولید فشار اسمزی مورد نیاز برای هدایت آب از میان یک غشای فیلتراسیون استفاده می‌شود. همچنین، از نانوذرات مغناطیسی با توانایی اسمز پیش‌رونده در نمک‌زدایی استفاده می‌شود. مزیت اصلی استفاده از این نانوذرات به‌عنوان کاتالیست، عمر طولانی و قابلیت استفاده مجدد از آن‌ها است.

 

5-4- سایر نانومواد

سایر نانوموادی که از آن‌ها به‌عنوان کاتالیست استفاده می‌شود شامل فیلم‌های نانوساختار اکسیدروی (ZnO)، نانوذرات نقره و فیبرهای آمیدوکسیم (Amidoxime)، نانوکامپوزیت دوفلزی پالادیوم-مس/آلومینا (گاما)، نانوذرات پالادیوم، نانوذرات دوفلزی (پالادیوم/نقره)، نانوذرات اکسید منگنز (MnO2)، نانوذرات تک‌آنزیم و غیره است. در ادامه به تعدادی از کاربردهای نانوکاتالیست‌های اشاره شده پرداخته می‌شود.

فیلم‌های نانوساختار اکسیدروی برای کاهش آلاینده‌های آلی (4-کلروکاتکول)؛ نانوذرات نقره و فیبرهای آمیدوکسیم برای کاهش رنگ‌های آلی؛ نانوکامپوزیت دوفلزی پالادیوم-مس/آلومینا (گاما) برای کاهش نیترات؛ نانوذرات اکسید منگنز برای تسریع معدنی‌شدن رنگ‌های آلی و نانوذرات تک‌آنزیم برای پاک‌سازی گستره وسیعی از آلودگی‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرند.

 

نتیجه‌گیری‌

استفاده از نانوذرات و نانوکاتالیست‌ها در تصفیه آلودگی‌های مختلف از آب و پساب‌های خانگی و صنعتی، گسترش چشم‌گیری یافته است. در این مقاله به معرفی انواع مواد نانوساختار به‌کار‌رفته به‌عنوان کاتالیست در تصفیه آب مانند آهن صفر ظرفیتی و دی‌اکسید تیتانیوم پرداخته شد. یکی از راهکارهای نوین و جذاب در تصفیه آب، استفاده از مواد نانوساختار مانند نانوذرات و نانوکاتالیست‌ها است. تعدادی از روش‌های تصفیه آب با استفاده از فناوری نانو شامل غشاهای فیلتراسیون نانومتری برای افزایش بازیابی آب، روش‌های زیست‌سازگار برای تصفیه آب‌های زیرزمینی با اجزای معدنی و آلی، استفاده از نانومواد برای بهبود کارایی فرآیندهای فوتوکاتالیستی و شیمیایی، نانوحسگرهای زیستی برای تشخیص آلودگی آب هستند. استفاده از روش‌های سنتی با محدودیت‌هایی مانند هزینه بالا، بازده پایین و کیفیت پایین آب تصفیه شده همراه است. استفاده از فناوری نانو باعث کاهش قابل توجه هزینه‌ فرآیند تصفیه آب می‌شود. آب تصفیه‌شده با مواد نانوساختار، از لحاظ کیفی ارزشی معادل با آب معدنی تصفیه شده دارد. نانوذرات آهن صفرظرفیتی، دی‌اکسید تیتانیوم، اکسید آهن نانوساختار جاذب، نانوذرات مغناطیسی، نانوذرات نقره، دی‌اکسید تیتانیوم آلاییده‌شده با نیتروژن و غیره ازجمله نانوکاتالیست‌های متداول به‌کار‌رفته در تصفیه آب به شمار می‌روند. استفاده از نانوذرات آهن صفرظرفیتی باعث شکسته‌شدن آلودگی‌های آلی به ترکیباتی با درجه سمیت کمتر شده که این موضوع باعث چسبیدن فلزات سنگین کلوخه‌شده به سطح خاک می‌شود. خاصیت فوتوکاتالیستی دی‌اکسید تیتانیوم، بیشتر از ویژگی کاتالیستی آن مطرح است، به‌طوری‌که دی‌اکسید تیتانیوم توانایی تولید رادیکال‌های آزاد در حضور پرتو فرابنفش، آب و اکسیژن را دارد. از نانوذرات مغناطیسی نیز به‌عنوان جاذب و نانوکاتالیست در فرآیند تصفیه آب استفاده می‌شود.

 

منابـــع و مراجــــع

Begum, Robina, Jawayria Najeeb, Ayesha Sattar, Khalida Naseem, Ahmad Irfan, Abdullah G. Al-Sehemi, and Zahoor H. Farooqi. "Chemical reduction of methylene blue in the presence of nanocatalysts: a critical review." Reviews in Chemical Engineering (2019).

Samanta, H. S., R. Das, and C. Bhattachajee. "Influence of nanoparticles for wastewater treatment-A short review." Austin Chem Eng 3, no. 3 (2016): 1036.

Andrade, George RS, Cristiane C. Nascimento, Elias C. Silva Júnior, Douglas TSL Mendes, and Iara F. Gimenez. "ZnO/Au nanocatalysts for enhanced decolorization of an azo dye under solar, UV-A and dark conditions." Journal of Alloys and Compounds 710 (2017): 557-566.

Kubacka, Anna, Manuel Ferrer, María L. Cerrada, Cristina Serrano, Manuel Sanchez-Chaves, Marta Fernández-García, Alicia de Andres, Rafael J. Jimenez Rioboo, Fernando Fernández-Martín, and Marcos Fernández-García. "Boosting TiO2-anatase antimicrobial activity: Polymer-oxide thin films." Applied Catalysis B: Environmental 89, no. 3-4 (2009): 441-447.

Orge, Carla A., José JM Órfão, Manuel FR Pereira, Andréa M. Duarte de Farias, Raimundo C. Rabelo Neto, and Marco A. Fraga. "Ozonation of model organic compounds catalysed by nanostructured cerium oxides." Applied Catalysis B: Environmental 103, no. 1-2 (2011): 190-199.

Amin, M. T., A. A. Alazba, and Umair Manzoor. "A review of removal of pollutants from water/wastewater using different types of nanomaterials." Advances in Materials Science and Engineering 2014 (2014).

Jang, Min-Hee, Myunghee Lim, and Yu Sik Hwang. "Potential environmental implications of nanoscale zero-valent iron particles for environmental remediation." Environmental health and toxicology 29 (2014).

Likodimos, Vlassis, Changseok Han, Miguel Pelaez, Athanassios G. Kontos, Guanglong Liu, Duanwei Zhu, Shuijiao Liao et al. "Anion-doped TiO2 nanocatalysts for water purification under visible light." Industrial & Engineering Chemistry Research 52, no. 39 (2013): 13957-13964.