برترین کاربران هفتگی این مقاله

از ۱۳۹۷/۰۳/۲۶ تا ۱۳۹۷/۰۴/۰۱

هیچ کاربری در این بازه زمانی وجود ندارد

آمار مقاله
  • بازدید کل ۹,۴۸۳
  • بازدید این ماه ۱۳۴
  • بازدید امروز ۰
آمار آزمون مقاله
  • کل شرکت کنندگان ۵۷
  • قبول شدگان ۴۰
  • شرکت کنندگان یکتا ۳۵
  • میانگین درصد شرکت کنندگان ۶۴
واژه نامه فناوری نانو

نانو

nano

پيشوندي به معناي يک بيليونم يا (000،000،000،1/1). در متون فناوري‌نانو، معمولا براي مشخص کردن يک واحد اندازه‌گيري برابر با 10 به توان منفي 9 متر استفاده مي‌شود.

سطح مقاله

پیشرفته 1

نویسندگان
کلمات کلیدی
امتیاز کاربران

نانو ذرات پروتئینی در دارورسانی(3): نانو ذرات آلبومین

نانوذرات آلبومین در سالهای اخیر به عنوان یکی از مهمترین و امید بخش ترین فرمولاسیونهای نانوذره ای در درمان انواع سرطانها مورد استفاده قرار گرفته است. در این مقاله به تشریح خصوصیات آلبومین و وظایف بیولوژیک آن، انواع منابع قابل استفاده جهت تولید نانوذرات آلبومین، روش های تولید نانوذرات آلبومین، کاربردهای درمانی آن و اهمیت نانوذرات آلبومین در تولید فرمولاسیون های دارویی خواهیم پرداخت. در ادامه با توجه به کاربرد روز افزون داروی آبراکسان و تایید آن جهت استفاده در درمان چندین نوع از سرطان ها و طی مراحل نهایی کارآزمایی بالینی جهت سرطان های دیگر، به بررسی آن و مقایسه کارایی آن در مقایسه با فرمولاسیون مرسوم غیر نانویی داروی شیمی درمانی پاکلی تاکسل پرداخته می شود.
1-مقدمه
آلبومین یکی از پروتئین های حیوانی است که از اوایل قرن بیستم مورد توجه بوده و کاربردهای درمانی متعدی دارد. این پروتئین از یک طرف خود کاربرد درمانی داشته و از طرف دیگر در فرمولاسیون های مختلفی جهت حمل عوامل دارویی و تشخیصی استفاده می شود. مزایا و پتانسیل های متعدد این پروتئین آن را در کانون توجه محققین حوزه نانوپزشکی قرار داده است. داروی آبراکسان یک فرمولاسیون دارویی مبتنی بر نانوذرات آلبومین است که تنها در سال 2012 بیش از 2 میلیارد دلار فروش داشته و کارشناسان آن را یکی از رویکرد های اصلی درمان انواع سرطان ها در آینده نزدیک می دانند.

2- انواع آلبومین
در مصارف تجاری، آلبومین از منابع مختلف مانند سفیده تخم مرغ به نام اوآلبومین ( Ovalbumin)، سرم خون گاوی (BSA= Bovine serum albumin) و سرم انسانی(Human serum albumin, HSA) تهیه می شوند. شیر، سویا و حبوبات منابع دیگر آلبومین هستند.
2-1- اوآلبومین
اوآلبومین یکی از پرکاربردترین پروتئین های غذایی است که به فراوانی در صنایع غذایی استفاده می شود. این مولکول یک گلیکوپروتئین است که با وزن مولکولی 47 کیلودالتون شامل 385 ریشه اسید آمینه بوده و تنها دارای یک پیوند دی سولفیدی است. دلیل اصلی انتخاب و استفاده از این پروتئین به عنوان حامل دارویی مزایایی از جمله دسترسی آسان به منبع آن و قیمت ارزان آن است. از جمله ویژگی های دیگر آن توانایی تشکیل ژل ، سوسپانسیون و فوم (foam) است. اوآلبومین به واسطه ویژگی های حساس به pH و حساس به دما، پتانسیل مناسبی جهت کاربرد به عنوان حامل کنترل رهایش دارو دارد.
2-2-آلبومین سرم گاوی
این پروتئین با وزن مولکولی 69 کیلو دالتون کاربرد گسترده ای در دارورسانی دارد. محبوبیت این پروتئین به علت مزایای مختلف از جمله فراوانی منبع آن، قیمت ارزان، جداسازی و تخلیص آسان آن از سرم خون گاوی، ظرفیت بالای آن در اتصال به لیگاند و همچنین مقبولیت گسترده آن در صنایع داروسازی است.
2-3-آلبومین سرم انسانی
الف. ساختار آلبومین
آلبومین سرم انسای یک پروتئین محلول کروی با وزن مولکولی 5/66 کیلودالتون متشکل از 585 اسید آمیته است که تنها از یک رشته پلی پپتیدی تشکیل شده است. این زنجیره به صورت مجموعه از زنجیرهای آلفا-هلیکس بوده که این زنجیر ها سه دومین ساختاری مجزا تشکیل می دهند (شکل1). آلبومین حاوی 35 ریشه سیستئین است که با تشکیل 17 پیوند دی سولفیدی نقش بنیادی در تشکیل ساختار این پروتئین دارند. همچنین وجود تعداد زیادی اسید آمینه باردار مانند لیزین، آرژنین، گلوتامیک اسید و آسپارتیک اسید در ساختار آن، در نقش های بیولوژیک متعدد آلبومین نقش مهمی داشته و همچنین در ساخت نانوذرات و اتصال عوامل مختلف به آن حائز اهمیت است. ساختار سه بعدی آلبومین انسانی به کمک کریستوگرافی اشعه ایکس معین شده است که بر این اساس آلبومین ساختاری همانند قلب و با ابعاد 80 در 30 آنگستروم دارد. البته این ساختار در حالت محلول تا حدودی متفاوت بوده و هر 3 دومین آن به شکل بیضوی در می آیند (شکل2).

filereader.php?p1=main_c4ca4238a0b923820
شکل 1.ساختار آلبومین. آلبومین یک رشته پلی پپتیدی حاوی چندین زنجیره آلفاست

filereader.php?p1=main_c81e728d9d4c2f636
شکل 2. نمایش ساختار شماتیک بیضی‌وار آلبومین در محلول

ب. وظایف فیزیولوژیک آلبومین
آلبومین، یکی از مهمترین پروتئینهای پلاسما بوده و نقشهای متعدد و مهم فیزیولوژیکی دارد. این پروتئین بیش از 60 % جرم پروتئینهای پلاسما را تشکیل داده و مقدار آن حدود 35 تا 50 گرم در هر لیتر سرم خون است. آلبومین به تنهایی مسئول بیش از 80 % فشار اسمزی- کلوییدی پلاسما است، همچنین با عمل بافری خود در تثبیت pH خون نقش مهمی دارد. این پروتئین مانند بسیاری از پروتئین های پلاسما در کبد ساخته می شود و میزان ساخت روزانه آن 10 تا 15 گرم در بدن بوده و نیمه عمر متوسط آن در سرم خون انسان 19 روز است. آلبومین بعنوان حامل بسیاری از مولکول ها از جمله اسیدهای چرب، ایکوزانوییدها، اسیدهای صفراوی، هورمون های استروییدی، ویتامین C، D، فولات ، مس، روی،کلسیم ، منیزیم و همچنین بسیاری از داروها در خون مانند پنیسیلین ها، سولفانامیدها، بنزودیازپین ها و ترکیبات اندولی نقش دارد (شکل3).

filereader.php?p1=main_eccbc87e4b5ce2fe2
شکل 3. آلبومین دارای جایگاه های اتصال متعدد برای انواع بیومولکول ها و داروهاست.

در نقش محافظ، آلبومین به متابولیت سمی بیلی روبین متصل شده و برای دفع آنرا به کبد منتقل می کند. آلبومین با اتصال به مواد سمی با منشائ خارجی مانند بنزن و ترکیب سرطانزای آفلاتوکسین و ترکیبات مختلف دیگر نقش حفاظتی خود را اعمال می کند. به عنوان عامل درمانی آلبومین سرم انسانی در درمان بیماری های مختلفی مانند شوک، سوختگی ها، کمبود آلبومین، تروما و جراحی های قلبی ریوی ، مشکلات تنفسی حاد و دیالیز خون استفاده می شود. خصوصیت مهم دیگر آن برداشت ترجیحی آن توسط بافت های دچار التهاب و همچنین بافت های توموری است که یک مزیت مهم آن جهت استفاده به عنوان حامل دارویی است.

3- مزایای نانوذرات آلبومین به عنوان سیستم دارو رسانی
فرمولاسیون های مبتنی بر نانوذرات آلبومین دارای مزایای متعددی بوده که برخی از آنها به علت استفاده از آلبومین به عنوان واحد ساختاری نانوذرات و برخی دیگر مربوط به ویژگی های خود این نانوذرات است که در ادامه به آنها اشاره می شود.
1. آلبومین از مهمترین پروتئینهای تشکیل دهنده پلاسمای خون بوده و نقش های متعدد و مهم فیزیولوژیکی دارد. وجود مقادیر بالای آلبومین در بدن باعث می شود تزریق مقادیر قابل توجه از آن به بدن بدون عوارض یا با عوارض جانبی کم تحمل شود. سابقه حساسیت به آلبومین در افراد نادر است. از جمله مزایای مهم آلبومین در تولید انبوه، دسترسی نسبتا آسان به منبع و قیمت آن است.
2. نانوذرات آلبومین زیست سازگار، فاقد سمیت و ایمنی زایی و زیست تخریب پذیر بوده و بقایای حاصل از تجزیه آنها نیز اسیدهای آمینه بوده که به عنوان واحد ساختاری جهت ساخت پروتئین های بدن توسط بافت های اطراف بکار می روند.
3. آلبومین دارای گروه های عاملی مختلف و متعددی بوده و بنابراین ظرفیت اتصال به مقادیر قابل توجه دارو را دارد. شناخت کامل از توالی آمینو اسیدی و ساختار آلبومین و گروه های باردار متعدد اجازه اتصال انواع دارو به نانوذرات آلبومینی با مکانیسم های مختلف شامل جاذبه الکتراستاتیک با داروهای دارای بار منفی (مانندگانسیکلویر ganciclovir)، دارای با مثبت (مانند الیگونوکلوتیدها) و نیز ترکیبات دوگانه دوست (مانند دوکسوروبیسن) و هیدروفوب (مانند پاکلی تاکسل) را می دهد. همچنین وجود گروه های عاملی متعدد در سطح نانوذرات آلبومینی حاصل مانند گروه های تیول، آمین و کربوکسیل، امکان تغییر سطح و اتصال مولکول های لیگاند مختلف به سطح آن در جهت ساخت نانوذرات با فعالیت ها و اهداف مختلف را به راحتی فراهم می کند.
4. سیستم های دارورسانی مختلفی بر اساس آلبومین به صورت تجاری تولید و در بازار موجود است که از جمله آنها لومیر (levmir) و ویکتوزا ( (victozaدر درمان دیابت، Ozoralizumab در درمان آرتریت رماتوئید، آلبوفرون((Albuferon در درمان هپاتیت C و فراورده هایی مانند Albures 99mTcو Tc-Nanocoll 99mدر پزشکی هسته ای می توان نام برد (شکل4و5). همچنین آلبومین به عنوان حامل در درمان سرطان و بیماری های ویروسی استفاده می شود.

filereader.php?p1=main_a87ff679a2f3e71d9
شکل 4. ساختار داروی Levemir مورد استفاده در درمان دیابت

filereader.php?p1=main_e4da3b7fbbce2345d
شکل 5. آلبوفرون یک فراورده مهندسی ژنتیک است که از اتصال توالی ژن آلبومین انسانی به اینترفرون آلفا حاصل شده است
.
چهار روش عمده که از آلبومین به عنوان حامل دارویی استفاده شده است در شکل 6 آمده است. داروها، پیش ماده های دارویی و پروتئین ها و پپتیدها می توانند به طور مستقیم با پیوندهای غیر کوالان و کووالان و یا به طور غیر مستقیم از طریق یک لیگاند واسط که دارای یک گروه با توانایی اتصال به آلبومین است به این پروتئین متصل شوند (بالا راست و چپ). در روش دیگر نانوبادی ها به آلبومین متصل شده اند و یا آلبومین جایگزین قسمتی از زنجیره آنتی بادی ایمونوگلوبین G (قطعه (Fc شده است (راست پایین). استفاده از نانوذرات آلبومین استراتژی مهم دیگر استفاده از آلبومین به عنوان حامل دارویی بوده است (پایین چپ).

filereader.php?p1=main_1679091c5a880faf6
شکل 6. انواع فرمولاسیون هایی دارویی ساخته شده با استفاده از آلبومین به عنوان حامل

5. روش های مختلف جهت ساخت نانوذرات آلبومین تحت شرایط محیطی ملایم وجود دارد
6. آلبومین به عنوان واحد ساختاری نانوذرات، پروتئینی اسیدی، بسیار محلول و پایدار است. آلبومین مولکولی انعطاف پذیر بوده و به راحتی بسته به شرایط محیطی که در آن قرار دارد و نیز با تغییر اتصال لیگاند ها تغییر شکل می دهد و به کمک پیوند های دی سولفیدی موجود در اولین فرصت به حالت اولیه بر می گردد و این خصوصیت یک مزیت مهم برای آن در محیط فیزیولوژیک و خارج از بدن است. این پروتئین قادر است حتی با وجود شکستن پل های دی سولفید متعدد خود، مجددا ساختار خود را بازسازی کند. آلبومین خصوصیات مرسوم اکثر پروتئین ها را ندارد، زیرا یک پروتئین بسیار پایدار و قدرتمند است که بر خلاف بسیاری از پروتئین ها در یک محدوده وسیع( pH=6-4pH) و نیز به مدت طولانی در دمای بالا (بیش از 10 ساعت در دمای بالاتر از 60 درجه سانتی گراد) و نیز در حلال های آلی فعال باقی می ماند. دناتوره شدن آن تنها در محیط های غیرفیزیولوژیک و با تغییرات شدید دمایی،pH و غلظت یونی محیط رخ می دهد. تمامی خصوصیات ذکر شده آلبومین را به عنوان یک زیر واحد مناسب جهت ساخت نانوحامل در دارورسانی مطرح می کند.
7. به عنوان فرمولاسیون داروی ضد سرطان، نانوذرات آلبومین هم به واسطه هدفمند سازی غیر فعال (passive targeting) و هم بواسطه نوعی هدفمند سازی فعال targeting) Active ( در بافت تومور تجمع می یابند و به همین دلیل نانوذرات آلبومین توانایی بالایی در جهت درمان تومورهای جامد بدخیم دارند.
8. عموما نانوذرات آلبومینی امکان کنترل بهتر رهایش دارو نسبت به فرمولاسیون های لیپوزومی فراهم می آورد که در بهبود رضایت و پذیرش توسط بیمار موثر است.
4. مکانسیم هدفمند سازی توسط نانودرات آلبومین
الف. هدفمندی غیر فعال
تومورها توانایی به دام انداختن پروتئین های پلاسما و استفاده از اسیدهای آمینه آنها را به عنوان منبع انرژی و غذایی هنگام تکثیر خود دارند. دیواره اندوتلیوم عروق بافت توموری دچار نقص بوده و نفوذ پذیری بیشتری نسبت به عروق سالم دارد، بنابراین ورود برخی ماکرومولکول ها به فضای مایع میان بافتی که در عروق بافت های سالم رخ نداده یا به مقدار کم رخ می دهد در بافت های توموری افزایش می یابد. از طرف دیگر برداشت لنفاتیک مایع میان بافتی در بافت توموری به خوبی انجام نشده و مجموع این دو منجر به تجمع ماکرومولکول ها در بافت توموری می شود .این پدیده اثر( EPR (Enhanced permeation and retention نامیده می شود. همچنین مطالعات نشان داده که مدت زمان طولانی در گردش خون یکی از پیش نیازهای افزایش برداشت توموری پروتئین هاست. آلبومین با قطر هیدرودینامیک موثر 2/7 نانومتر و گردش خون طولانی از این نظر یک کاندید مناسب جهت دارورسانی به بافت های توموری بوده و مکانیسم EPR یکی از مکانیسم های افزایش برداشت توموری آن است (شکل 7).

filereader.php?p1=main_8f14e45fceea167a5
شکل 7. .تجمع کمپلکس آلبومین –اوانس بلو در تومور ایجاد شده در پای چپ موش صحرایی در حال رشد طی زمان A 24 ساعت، B 48 ساعت و C 72 ساعت.

ب. هدفمندی فعال
آلبومین دارای یک گیرنده به نام آلبوباندین یا گلیکوپروتئین 60 (با وزن مولکولی 60 کیلو دالتون) در سطح سلول های لومینال اندتلیال می باشد، کمپلکس دارو – آلبومین به این گیرنده ها متصل می شود. تمایل اتصال کمپلکس پاکلی تاکسل آلبومین به گلیکوپروتئین 60 بسیار بالا و در محدوه غلظت نانومولار است. این اتصال باعث تحریک تجمع مولکول های گلیکوپروتئین 60 و سپس باعث تجمع پروتئین هایی به نام کاوئولین در محل می شود. این پروتئین ها در فرایند اندسیتوز نقش دارند. به این ترتیب کمپلکس دارو-آلبومین از سطح لومینال سلول های اندوتلیال وارد شده و از طرف دیگر آن آزاد و وارد فضای مایع میان بافتی می شود. در فضای میان بافتی این مجموعه به پروتئین ماتریکس خارج سلولی بنام SPARK متصل و باعث افزایش ماندگاری آلبومین حاوی دارو در فضای خارج سلولی و رها سازی پاکلی تاکسل در زمان طولانی در مجاورت سلول های سرطانی می شود. بیان پروتئین SPARK در چندین سرطان افزایش یافته و در نتیجه این ویژگی نانوذرات آلبومین منجربه دارو رسانی هدفمند فعال (active targeting) به بافت توموری می شود (شکل8).

filereader.php?p1=main_c9f0f895fb98ab915
شکل 8. A ساختار نانوذرات آلبومین در داروی آبراکسام. B . دو مکانیسم عامل افزایش تجمع آبراکسان در بافت توموری. C . جزئیات مکانسیم عبور آلبومین از درون سلول های اندتلیال به فضای مایع میان بافتی

5- آبراکسان فرمولاسیون تجاری نانوذرات آلبومین حاوی پاکلی تاکسل
تاکسانها خانواده ای از ترکیبات با خاصیت ضد سرطانی قوی بوده و پاکلی تاکسل یکی از اعضای این خانواده است. مهمترین محدودیت این ترکیبات برای کاربرد درمانی حلالیت کم آن ها در مایعات فیزیولوژیکی بدن است. به همین منظورتاکسل به عنوان فرمولاسیونی با حلالیت بیشتر پاکلی تاکسل در جهت درمان سرطان استفاده می شود. آبراکسان به منظور رفع محدودیت های تاکسل توسعه یافته و مزایای متعددی نسبت به تاکسل در درمان سرطان های مختلف دارد که در ادامه به آنها اشاره می گردد.

filereader.php?p1=main_45c48cce2e2d7fbde
شکل 9. آبراکسان فرمولاسیون حاوی ذرات 135 نانومتری از نانوذرات آلبومین حاوی پاکلی تاکسل

1. از نظر فرمولاسیون CrEL-paclitaxel با نام تجاری تاکسل حاوی 50% اتانول و 50% کرموفر جهت بهبود حلالیت پاکلی تاکسل است. کرموفر یک ترکیب سمی بوده و باعث محدودیتهای متعدد در استفاده از تاکسل می شود، در حالیکه nab-Paclitaxel با نام تجاری آبراکسان (ABI 007) فرمولاسیونی از پاکلی تاکسل حاوی 3 تا 4% آلبومین است.
2. از نظر مدت زمان تزریق، تاکسل نیاز به مدت زمان طولانی تزریق از 3 تا 24 ساعت دارد در حالیکه مدت زمان تزریق آبراکسان تنها 30 دقیقه است.
3. قبل از تزریق تاکسل نیاز به آماده سازی بیمار با تزریق داروهای مختلف مانند کورتیکواستروییدها و آنتی هیستامینها به منظور کاهش خطر واکنشهای فوق حساسیتی است. از جمله تجویز دگزامتازون (12 و 6 ساعت قبل از تاکسل)، دیفن هیدرامین (1 ساعت قبل از تزریق ) و سایمتیدین (30 و 60 دقیقه قبل از تزریق) در حالیکه آبراکسان نیاز به آماده سازی ندارد. همچنین تزریق تاکسل برخلاف آبراکسان نیازمند ست ویژه تزریق است که هزینه درمان را افزایش می دهد.
4. به علت محافظت پاکلی تاکسل درون نانوذرات آلبومین در آبراکسان، حداکثر دوز مجاز قابل تزریق پاکلی تاکسل در این فرمولاسیون mg/m2 260 می باشد که به مقدار قابل توجهی بیشتر از تاکسل است ( mg/m2 175 ). لازم به ذکر است علیرغم امکان استفاده دوز بالاتر از پاکلی تاکسل جهت درمان سرطان در آبراکسان اثرات جانبی ناشی از دارو از جمله نوتروپنی کمتراز تاکسل است. از نظر فارماکوکینتیکی نیز به علت رهایش خطی (linear) آبراکسان برتر از تاکسل با رهایش غیر خطی (non-linear) است.
5. مطالعات انجام شده با پاکلی تاکسل نشاندار با رادیواکتیو، نشان دهنده افزایش حدود 10 برابری اتصال دارو به غشای سلولهای اندوتلیال ( شکل 10) و همچنین عبور بیش از 4 برابری دارو از عرض سلولهای اندوتلیال درفرمولاسیون آبراکسان نسبت به تاکسل است ( شکل 11).

filereader.php?p1=main_d3d9446802a442597

شکل 10. مقایسه میزان اتصال پاکلی تاکسل در دو فرمولاسیون تاکسل و آبراکسان به غشای سلول : میزان اتصال پاکلی تاکسل به غشای سلول های اندوتلیال عروق بند ناف در آبراکسان حدود 9/9 برابر بیشتر از اتصال آن در فرمولاسیون تاکسل است.

filereader.php?p1=main_6512bd43d9caa6e02
شکل 11. مقایسه ورود پاکلی تاکسل به سلول های اندوتلیال در سه فرمولاسیون تاکسل و آبراکسان و آبراکسان حاوی متیل بتا سیکلودکسترین: آبراکسان باعث افزایش 2/4 برابری برداشت سلولی پاکلی تاکسل نسبت به تاکسل می شود. هنگام استفاده از سیکلودکسترین بعنوان مهار کننده گلیکوپروتئین gp60 (که با اتصال به آلبومین باعث اندوسیتوز و افزایش برداشت سلولی آن می شود) میزان ورود دارو کاملا مشابه فرمولاسیون تاکسل می شود که نشاندهنده نقش مستقیم آلبومین درافزایش برداشت سلولی پاکلی تاکسل است.

6. مطالعات درون تن نشان می دهد که در میزان دوز تزریقی برابر از پاکلی تاکسل در دو فرمولاسیون تاکسل و آبراکسان، میزان تجمع دارو در تومور در هنگام استفاده از آبراکسان 33 % بیشتر از تاکسل است . همچنین آبراکسان باعث ایجاد تاخیر معنی داری در سرعت رشد تومور (شکل 12) و نیز افزایش معنی داری در طول عمر فرد بیمار(survival) می شود.
7. امکان هدفمند سازی فعال آبراکسان با استفاده از تغییرات سطح آنها با آنتی بادیها و پپتیدها وجود دارد.

filereader.php?p1=main_c20ad4d76fe97759a
شکل 12. نمودار4. مقایسه اثر دو فرمولاسیون آبراکسان و تاکسل در طولانی کردن فرایند پیشرفت تومور در بیماران مبتلا به سرطان متاستاتیک سینه: آبراکسان باعث ایجاد تاخیر معنی دار در میزان پیشرفت تومورنسبت به تاکسل در مدت زمان برابرمی شود.

5. روش های تولید نانوذرات آلبومین
روش های مختلفی جهت ساخت نانوذرات آلبومین وجود دارد که مهترین آنها روش امولسیون- تبخیر است که در ساخت آبراکسان استفاده می شود. برخی از این روش ها عبارتند از:
-روش امولسیون- تبخیر به همراه ایجاد اتصالات عرضی( ( Emulsion evaporation cross link method
-روش جدایی فاز (Phase seperation method)
روش ته نشینی ساده (Simple coacervation method)
-روش خودسامانی(self-assembly)،
-روش نانواسپری nano spray drying)) و روش حرارتی(Thermal gelation)
6. فرایند تولید فرمولاسیون آبراکسان (nab-Technology) :
اساس فناوری (nab (nanoparicle albumin bound technology استفاده از روش امولسیون تبخیر بهمراه ایجاد اتصالات عرضی بین واحدهای آلبومین جهت پایداری نانوذرات حاصله می باشد که کلیات فرایند تولید آن در نمای شماتیک زیر آورده شده است.

filereader.php?p1=main_c51ce410c124a10e0
شکل 13. نمای شماتیک ساخت نانوذرات آلبومین با روش امولسیون-تبخیر

7- نتیجه گیری
آلبومین یکی از مهمترین پروتئین های پلاسمای خون بوده و در چند دهه گذشته کاربردهای درمانی متعددی داشته است. به عنوان یک پروتئین فراوان، خون زیست سازگاری و زیست تجزیه پذیری مناسبی دارد. وجود گروه های عاملی متعدد امکان حمل مقادیر قابل توجه عوامل درمانی و تشخیصی و همچنین عوامل هدفمند سازی به آن را امکان پذیر می سازد. همچنین این پروتئین پایداری ساختای بالایی داشته و محدوده وسیعی از دما و pHرا بدون تاثیر منفی بر ساختار آنها تحمل می کند. مجموعه ویژگی های ممتاز آلبومین منجر به ساخت انواع فرمولاسیون های دارویی بر اساس این پروتئین در درمان بیماری های مختلف شده است. داروی آبراکسان فرمولاسیون نانوذره ای داروی ضد سرطان پاکلی تاکسل امروزه به عنوان یک فرمولاسیون موثر در درمان چندین نوع از سرطان های شایع مورد استفاده قرار گرفته و در حال طی کردن مراحل نهایی مطالعات بالینی برای انواع دیگر سرطان هاست.

منابـــع و مراجــــع

1. Ayesha Sethi, Muhammad Sher, Muhammad Rouf Akram, Sabiha Karim, Sonia Khiljee, ASHIF Sajjad, et al.; Albumin as a drug delivery and diagnostic tool and its market approved products. Acta Pol Pharm. 2013;70:597-600.

2. K Langer, MG Anhorn, I Steinhauser, S Dreis, D Celebi, N Schrickel, et al.; Human serum albumin (HSA) nanoparticles: reproducibility of preparation process and kinetics of enzymatic degradation. International journal of pharmaceutics. 2008;347:109-17.

3. Qiang Fu, Jin Sun, Wenping Zhang, Xiaofan Sui, Zhongtian Yan, Zhonggui He; Nanoparticle albumin-bound (NAB) technology is a promising method for anti-cancer drug delivery. Recent patents on anti-cancer drug discovery. 2009;4:262-72.

4. Felix Kratz, Bakheet Elsadek; Clinical impact of serum proteins on drug delivery. Journal of Controlled Release. 2012;161:429-45.

5. Michael J Hawkins, Patrick Soon-Shiong, Neil Desai; Protein nanoparticles as drug carriers in clinical medicine. Advanced drug delivery reviews. 2008;60:876-85.

6. Theodore Peters Jr. All about albumin: biochemistry, genetics, and medical applications: Academic press; 1995.

7. Felix Kratz; Albumin as a drug carrier: design of prodrugs, drug conjugates and nanoparticles. Journal of Controlled Release. 2008;132:171-83.

8. Ram B Gupta, Uday B Kompella. Nanoparticle technology for drug delivery: Taylor & Francis New York; 2006.