برترین کاربران هفتگی این مقاله

از ۱۳۹۷/۰۶/۲۴ تا ۱۳۹۷/۰۶/۳۰

هیچ کاربری در این بازه زمانی وجود ندارد

آمار مقاله
  • بازدید کل ۶,۰۴۵
  • بازدید این ماه ۱۱۱
  • بازدید امروز ۲
آمار آزمون مقاله
  • کل شرکت کنندگان ۸۷
  • قبول شدگان ۶۰
  • شرکت کنندگان یکتا ۵۱
  • میانگین درصد شرکت کنندگان ۶۵
واژه نامه فناوری نانو

نانو

nano

پيشوندي به معناي يک بيليونم يا (000،000،000،1/1). در متون فناوري‌نانو، معمولا براي مشخص کردن يک واحد اندازه‌گيري برابر با 10 به توان منفي 9 متر استفاده مي‌شود.

سطح مقاله

پیشرفته 1

طرح درس

منابع پیشنهادی هشتمین مسابقه ملی-عناوین کلی

نویسندگان
کلمات کلیدی
امتیاز کاربران

کاربرد نانوفناوری در تکمیل منسوجات کُندسوز

الیاف مختلف قابلیت اشتعال متفاوتی دارند، از الیاف بسیار آتش گیر مانند سلولز تا برخی از الیاف مصنوعی که ذاتاً ضد آتش هستند. پارچه های تهیه شده از الیاف طبیعی نظیر پنبه و کتان بدون انجام فرایند تکمیل به آسانی و با سرعت بسیار زیادی آتش می گیرند. منسوجات ضد آتش در صنایع مختلف مورد استفاده قرار می گیرند. تکمیل ضد آتش یا کندسوز، تکمیلی است که مقاومت پارچه را نسبت به اشتعال افزایش می دهد. نمک های آلومینیوم، بور، ازت، برم و یا ترکیبات فسفردار، مواد آلی کلر دار و یا اکسید سایر فلزات از جمله ترکیبات مورد استفاده می باشند. امروزه با پیشرفت فناوری نانو، برخی مواد نانوساختار نیز در کندسوزکردن منسوجات به کار گرفته می شوند.
1- مقدمه
پلیمرها به دلیل دارا بودن ساختار شیمیایی که عمدتاً شامل هیدروژن و کربن است، قابلیت شعله وری دارند. واکنش شعله وری در اثر دو عامل ذیل انجام می شود:
• حضور یک یا چند عامل با قابلیت شعله وری (احیاکننده).
• حضور یک یا چند عامل ایجاد کننده شعله (اکسیدکننده) که عمدتاً اکسیژن موجود در هوا است.
واکنش شعله وری اغلب در اثر شکسته شدن پیوندها در پی افزایش دمای ماده پلیمری، ناشی از یک منبع حرارت داخلی یا خارجی، آغاز می شود. اجزای فرار حاصل از تجزیه پلیمر در هوا منتشر شده و مخلوطی از گازها با قابلیت شعله وری (گازهای سوختنی) ایجاد می نماید. با رسیدن مخلوط گاز به دمای احتراق (دمایی که انرژی فعالسازی واکنش شعله وری در آن حاصل می شود) اشتعال صورت گرفته و گرما آزاد می شود.

2- تکمیل منسوجات کندسوز
ترکیبات ضد آتش (کندسوز)، به منظور کاهش ایجاد احتراق و یا کاهش نفوذ شعله به درون ماده مورد استفاده قرار می گیرند. سامانه های کندسوز، به روش فیزیکی از طریق خنک کردن، ایجاد لایه های محافظ و یا رقیق کردن گازهای سوختنی، و یا به روش شیمیایی با واکنش در فاز گازی یا متراکم، عمل می نمایند. این مواد با هدف افزایش زمان شروع احتراق، بهبود خاصیت احتراق خود به خودی در پلیمرها و کاهش حرارت آزاد شده در حین احتراق به کار می روند.

2-1 عملکرد فیزیکی
تجزیه گرماگیر برخی از مواد تکمیل کننده منسوجات سبب کاهش دمای سامانه تحت اشتعال به کمتر از دمای احتراق می شود. در این میان می توان به موادی همچون هیدروکسید منیزیم یا تری آلومینای آب پوشی شده اشاره کرد که به ترتیب در دمای 300 و 200 درجه سانتی گراد با خروج بخار آب از سیستم منجر به کاهش دما می شوند. رویکرد دیگر رقیق شدن محیط گازی پیرامون سامانه اشتعال با گازهای بی اثر (نظیر بخار آب، دی اکسید کربن، آمونیاک و غیره) ناشی از تجزیه مواد تکمیل کننده است که سبب کاهش احتمال اشتعال و دسترسی اکسیژن به ماده سوختنی می شود.

2-2 عملکرد شیمیایی
رهایش رادیکال های آزاد (کلر یا بور) می تواند منجر به توقف فرایند احتراق در فاز گازی شود. این رادیکال ها قادر به واکنش با رادیکال های آزاد فعال (هیدروژن و هیدروکسی) و ایجاد ترکیبات با واکنش پذیری کمتر و یا ترکیبات بی اثر می باشند. اصلاح فرایند احتراق سبب کاهش واکنش های گرمازا شده و کاهش دمای سامانه را در پی خواهد داشت. در فاز متراکم، واکنش های شیمیایی می توانند منجر به تسریع گسیختگی زنجیرهای پلیمری و در پی آن خروج قطرات پلیمری ایجاد شده از محدوده شعله شوند و یا با ایجاد خاکستر بر سطح پلیمر به عنوان عایق فیزیکی میان فاز گازی و فاز متراکم عمل نمایند.

3- افزودنی های مورد استفاده در کندسوز کردن منسوجات
3-1 مواد معدنی:
استفاده از هر گرنه ماده غیرآلی پرکننده به دلایل مطرح شده در زیر، به طور غیر مستقیم سبب تأخیر در شعله وری منسوج می شود:
- کاهش فرآورده های آتش زا
- اصلاح هدایت حرارتی و سایر خواص ترموفیزیکی مواد تولید شده در واکنش سوختن
- تغییر در گرانروی مواد تولید شده
با این وجود برخی از مواد معدنی به دلیل رفتار ویژه ای که در دماهای بالا دارند، کاربرد تخصصی تری در تکمیل ضدآتش منسوجات دارند. برخی از این مواد در ادامه معرفی شده اند. این مواد علاوه بر خواص عمومی مطرح شده، در زمان افزایش دما با واکنش گرماگیر تخریب شده و در نتیجه انرژی حرارتی ایجاد شده را جذب می نمایند. به علاوه این مواد ترکیبات اشتعال ناپذیر نظیر H2O و CO2 آزاد کرده که سبب رقیق شدن گازهای قابل اشتعال می شود. همچنین این ترکیبات می توانند لایه محافظ سرامیکی یا شیشه ای ایجاد نمایند تا از رسیدن حرارت به ماده مورد نظر جلوگیری شود.

3-1-1-هیدروکسیدهای فلزی:
دو نمونه از پرکاربردترین هیدروکسیدهای فلزی به عنوان ترکیبات کندسوز، آلومینیوم تری هیدروکسید (ATH) و منیزیم دی هیدروکسید (MDH)می باشد. روابط 1 و 2 به ترتیب واکنش تخریب ATH و MDH را نشان می دهد.

filereader.php?p1=main_44a50f07b4bdc5774
دمای تخریب ATH بین 180 الی °C200 بوده و با توجه به واکنش تخریب آن، اثرات مختلفی در کاهش اشتعال پذیری پلیمر ایجاد می نماید:
- با جذب حرارت سبب خنک شدن پلیمر می شود.
- Al2O3 تولید شده یک پوشش عایق حرارت ایجاد می نماید.
- بخارآب حاصـل شده سبب رقیـق شدن گازهای قابل اشتعال شده و یک لایـه گازی محافظ ایجاد می نماید.
اگرچه به دلـیل دمای تخریب پایـین، این ترکیب برای استفاده در تکمیل برخـی از پلیمرها قابل استفاده می باشد؛ در مورد پلیمرهایی که در دماهای بالاتر استفاده می شوند، استفاده از MDT با دمای تخریب بیش از ° 300 (تا حدود °400) پیشنهاد می شود.

3-1-2 هیدروکسی کربنات ها:
تمام ترکیبات کربنات در دمای بالا CO2 آزاد می کنند، اما ترکیبات هیدروکسی کربنات کمتر از سایر مواد ضد آتش مورد توجه قرار دارند، با این حال جایگزین خوبی برای هیدروکسیدهای فلزی به شمار می روند. به عنوان مثال منیزیم هیدروکسی کربنات علاوه بر آزاد کردن آب، به دلیل آزاد شدن کربن دی اکسید در دمای بالا، طی فرآیند گرماگیر شکسته می شود.

3-1-3 بورات ها (Borates):
ترکیبات مختلف بورات ها از جمله ترکیبات ضد آتش مورد استفاده در تکمیل منسوجات هستند. این مواد در دمای 290 الی °C450 تخریب شده و به آب، بوریک اسید و اکسید بور تبدیل می شوند. بور اکسید (B2O3) در دمای °C350 نرم شده و در °C500 ذوب می شود. در این زمان به صورت یک لایه محافظ شیشه ای عمل می کند. در صورتی که پلیمر مورد استفاده حاوی اتم اکسیژن باشد، حضور بوریک اسید سبب آب زدایی شده و یک لایه کربونیزه شده محافظ ایجاد می نماید. این لایه، پلیمر را در مقابل حرارت و اکسیژن حفظ نموده و سبب کاهش آزادسازی گازهای قابل اشتعال می شود.

3-1-4 ترکیبات هالوژن دار:
اثربخشی این ترکیبات به نوع گاز هالوژن مورد استفاده بستگی دارد. ترکیباتی بر پایه فلوئور و ید در این تکمیل استفاده نمی شوند، زیرا قابلیت ورود به فرآیند شعله وری پلیمر را ندارند. همچنین ترکیبات فلوئوردار مقاومت زیادی در مقابل حرارت داشته و در محدوده دمایی تخریب پلیمرها نمی توانند رادیکال های هالوژنه آزاد نمایند. بر خلاف این ترکیبات، موادی که بر پایه ید هستند، در دماهایی پایین تر از تخریب پلیمرها مقاومت حرارتی خود را از دست می دهند و ترکیبات هالوژنه را پیش از تخریب پلیمر آزاد می نمایند. ترکیبات بروم دار و کلردار به دلیل انرژی پیوند کمی که با اتم های کربن دارند، به راحتی آزاد شده و در واکنش احتراق شرکت می کنند. واکنش تخریب پلیمرها در صورت وجود حرارت، همراه با آزاد شدن رادیکال های آزاد و بسـیار فعالـی نظیر H و OH می باشد که از طریـق مکانیـزم خاصی سبب ایجاد احتراق می شوند. ترکیبات ضد آتش هالوژنه می توانند با این رادیکال ها وارد واکنش شده و از تخریب زنجیر و احتراق پلیمر جلوگیری نمایند. واکنش های مربوط به این ترکیبات در روابط 3 تا 6 بیان شده اند. X در تمام روابط مطرح شده بروم یا کلر است. اگرچه امروزه استفاده از این ترکیبات به دلیل ناسازگاری با محیط زیست و سلامت انسان بسیار محدود شده است.

filereader.php?p1=main_44a50f07b4bdc5774

3-1-5- ترکیبات فسفردار:
ترکیبات ضدآتش فسفردار در بازه وسیعی شامل فسفات ها، فسفونات ها، فسفونیت ها ، فسفر قرمز و اکسیدهای فسفر قرار می گیرند. این ترکیبات به صورت افزودنی پس از تولید و یا در حین ساخت پلیمر به آن اضافه می شوند. این مواد در فاز غیر گازی خاصیت ضدآتش مناسبی برای پلیمرهای حاوی اکسیژن نظیر پلی استر، پلی آمید و سلولز ایجاد می نمایند. اغلب این ترکیبات در زمان تخریب فسفریک اسید ایجاد نموده، که بلافاصله به ساختار فسفات تبدیل شده و یک مولکول آب آزاد می کنند. واکنش شیمیایی مربوط به تشکیل فسفات در شکل 1 ارائه شده است.

filereader.php?p1=main_ccd3beaf04f96a5f3
شکل 1- واکنش شیمیایی تشکیل فسفات و آزاد شدن مولکول آب.

مولکول آب آزاد شده سبب رقیق شدن فاز گاز اکسید کننده می شود. در صورتی که ترکیبات فسفردار پس از تخریب ترکیب فسفریک اسید حاصل شود، به سبب ایجاد واکنش فسفریله شدن پلیمر (فسفردار شدن)، امکان کاهش شعله وری فراهم خواهد شد.

3-1-6 ترکیبات نیتروژن دار:
ملامین ماده کریستالی مقاوم در برابر حرارت بوده که دمای ذوبی در حدود °C345 داشته و دارای 67% وزنی نیتروژن است. ملامین در دمای °C350 تصعید شده و طی این فرآیند انرژی زیادی جذب می نماید و سبب کاهش دمای محیط می شود. در دماهای بالا، ملامین با آزادسازی آمونیاک تخریب می شود. حضور آمونیاک مجدداً سبب رقیق شدن اکسیژن و گازهای قابل اشتعال شده و فرآورده هـای غیرگازی مقـاوم در برابر حرارت شامل melam, melem و melon را ایجاد می نماید. شکل 2 ساختار شیمیایی این ترکیبات را نشان می دهد. تشکیل این ساختارها با جذب انرژی حرارتی همراه است.

filereader.php?p1=main_76fc44cc3c7739b06
شکل2- ساختار شیمیایی ترکیبات حاصل شده پس از تخریب ملامین

به عنوان مثال، ترکیب ملامین فسفات پس از تخریب حرارتی سبب تولید ملامین پلی فسفات شده که همراه با رهاسازی ملامین و فسفریک است. فسفریک اسید تولید شده می تواند سبب فسفریله شدن بسیاری از پلیمرها شود و بدین ترتیب سبب بهبود خاصیت ضدآتش آن ها گردد.

3-1-7 ترکیبات سیلیکون دار:
افزودن مقدار اندکی از ترکیبات سیلیکونی نظیر سیلیکا، سیلیکات و سیلسِسکوئیوکسان (Silsesquioxane) سبب بهبود زیادی در خاصیت ضدآتش پلیمرها می شود. این ترکیبات به صورت افزودنی، کوپلیمر و یا به عنوان ماتریس اصلی پلیمر قابل استفاده هستند. سیلیکون ها مقاومت حرارتی بالایی داشته و در حین تخریب مقدار بسیار اندکی گاز سمی را از خود متصاعد می کنند. ژل و فوم سیلیکا به سبب تجمع در نزدیکی سطح کالا، به عنوان عایق حرارت عمل کرده و سبب کاهش تماس شعله با پلیمر می شود.

4- کاربرد مواد نانوساختار در ایجاد خاصیت کندسوزی

استفاده از نانوذرات، زمانی که به خوبی در ساختار پلیمر دیسپرس شده باشند، می تواند سبب بهبود خواص حرارتی، مکانیکی و مقاومت در برابر آتش شود. مقدار مصرفی از نانو مواد در کاربردهای تکمیلی به مراتب کمتر از موادی با ابعاد میکرو است و این ویژگی ناشی از بیشتر بودن سطح مخصوص مواد نانو ساختار و سطح تماس بیشتر آن ها با پلیمر است. در حقیقت عملکرد هر کدام از این نانوذرات بر اساس شکل و ساختار شیمیایی در ایجاد خاصیت کندسوزی متفاوت است. به طورکلی مواد نانوساختار به کار رفته در این تکمیل در سه دسته کلی قرار می گیرند:

- مواد لایه ای؛ نظیر نانو رس (مانند مونت موریلونیت) که به عنوان نانو مواد دو بعدی شناخته می شوند.
- ساختارهای نانو لیفی؛ نظیر نانو لوله های کربن و سِپیولیت (نوعی رس معدنی - منیزیوم سیلیکات) که به عنوان نانو مواد یک بعدی شناخته می شوند.
- ساختارهای نانو ذره ای؛ نظیر نانوذرات کروی سیلیکا که به عنوان مواد صفر بعدی شناخته می شوند.

4-1 ترکیبات نانو رس (Nanoclays)
این ترکیبات به منظور پخش بهتر در ساختار پلیمر، توسط کاتیون های آلی (آلکیل آمونیوم، آلکیل فسفونیوم و ...) اصلاح می شوند. استفاده از مقدار اندکی از نانو رس اصلاح شده در ماتریس پلیمری سبب ایجاد لایه محافظ در زمان احتراق می شود. در زمان افزایش حرارت، ویسکوزیته مذاب نانوکامپوزیت پلیمر/نانورس کاهش یافته و سبب مهاجرت لایه های نانورس به سطح مذاب می شود. مهاجرت صفحات نانورس همچنین ناشی از ایجاد حباب های گاز در داخل کامپوزیت است. این حباب ها در اثر تخریب عامل اصلاح (آمونیوم نوع چهارم) و زنجیر پلیمر ایجاد می شود. به این ترتیب تجمع لایه های نانورس بر روی سطح، سبب ایجاد عایق حرارت شده و مانع از رسیدن حرارت به پلیمر می شود. همچنین، حضور این لایه ها منجر به جلوگیری از تبخیر فرآورده های قابل اشتعال ناشی از تخریب و نفوذ اکسیژن به داخل ماده می شود.
وجود حرارت سبب افزایش تخریب حرارتی نانورس اصلاح شده و ایجاد مکان های فعال کاتیونی بر روی سطح نانورس می شود. این مکان ها می توانند به عنوان کاتالیزور در ایجاد خاکستر عمل نمایند. نحوه توزیع و دیسپرس شدن این نانولایه در داخل ماتریس پلیمری، اهمیت بسیار زیادی در کارایی تکمیل مورد نظر دارد. از این ماده در تکمیل کندسوز پلیمرهایی نظیر پلی پروپیلن (PP)، پلی آمید 6(PA-6) و پلی استایرن(PS) استفاده می شود.

4-2- نانولوله های کربن (Carbon Nanotube-CNT)
این ترکیبات بیشترین کاربرد را در ایجاد خاصیت ضد آتش دارند. نانولوله های کربن به دلیل داشتن سطح مخصوص بالا حتی در مقادیر کم قادر به تشکیل ساختار شبکه ای در داخل پلیمر بوده و سبب بهبود خواص فیزیکی ماده می شوند. از این ترکیب در تکمیل ضدآتش پلیمرهایی نظیر سلولز، پلی متیل متاکریلات(PMMA) ، پلی آمید 6، پلی اتیلن چگالی پایین (LDPE) و پلی پروپیلن (PP) استفاده می شود. نحوه توزیع نانولوله ها در داخل ماتریس پلیمر اهمیت به سزایی در بهبود خاصیت کندسوزی دارد. به عنوان مثال استفاده از نانولوله کربنی تک دیواره در ماتریس پلیمری PMMA نشان داده است که افزودن 5/0 درصد وزنی از این مواد، در زمانی که توزیع نانولوله ها به خوبی انجام شده باشد، سبب بهبود چشمگیری در مقاومت نمونه در برابر شعله خواهد شد. این در حالی است که افزودن همین میزان از ننانولوله ها، در حالتی که عمل دیسپرس شدن به خوبی انجام نپذیرفته باشد، تأثیر چندانی در بهبود خاصیت ضد آتش نمونه نخواهد داشت.

4-3- نانوذرات بر پایه سیلیکون
علاوه بر ساختارهایی نظیر نانو رس، نانوساختارهای دیگری نظیر سیلسِسکوئیوکسان (Silsesquioxane) با نام اختصاری POSS که ساختار قفسه ای شکل دارند، مورد استفاده قرار می گیرند (شکل 3). این ساختار توسط 8 گروه آلی در اطراف محاصره شده و به همین سبب سازگاری مناسبی با پلیمرهای آلی دارد. این مواد در دماهای بالا ماده سرامیکی مقاوم در برابر حرارت تولید می نماید که می تواند در تکمیل کندسوز پلیمرها مورد استفاده قرار بگیرد. حضور این نانوساختارها سبب اصلاح گرانروی، خواص مکانیکی و پایداری حرارتی مذاب پلیمر می شود. همچنین امکان استفاده از فلزات در داخل این ساختار قفسه ای از طریق کاهش نرخ رهاسازی حرارت و کاهش میزان تولید CO و CO2 سبب بهبود مقاومت حرارتی پلیمر می شود. آلومینیوم یکی از این فلزات است که در بهبود مقاومت حرارتی پلیمر مؤثر است.

filereader.php?p1=main_7215479fbb5429338
شکل 3- ساختار قفسه ای ترکیبات POSS.

4-4- نانوذرات اکسید فلز
استـفاده از نانـوذرات اکـسید فلزی در ساختـار پلیمرها سبب محدود نمـودن حرکت زنجیرهای پلیمری می شود. این پدیده ناشی از اتصال قوی بین نانوذرات و زنجیرهای پلیمر است، که سبب افزایش دمای شیشه ای شدن (Tg) و همچنین افزایش شاخص محدود کننده اکسیژن (LOI) می شود. بر اساس آزمایش های انجام شده، میزان تأثیرگذاری این نانوذرات، به ابعاد و سطح مخصوص آن ها بستگی دارد.

4-5- دی اکسید تیتانیوم:
پژوهش های انجام شده در زمینه حضور نانوذرات دی اکسید تیتانیوم در ماتریس پلیمر پلی متیل متاکریلات (PMMA) نشان داده است که استفاده از مقدار اندکی از این نانوذرات (در حدود 5 درصد وزنی) سبب بهبود مقاومت حرارتی پلیمر شده است. اگرچه این خواص در مورد نانوذرات اکسید آهن نیز صدق می کند.

4-6 اکسید آهن:
پژوهش انجام شده بر روی PMMA در حضور نانوذرات اکسید آهن نتایج مطلوبی در افزایش مقاومت حرارتی داشته است. اگرچه استفاده از نانوذرات دی اکسید تیتانیوم کارایی بیشتری داشته اند.

4-7- نانوذرات هیدروکسید فلزی:
نانوذرات منیزیم دی هیدروکساید با استفاده از روش های مختلفی و با استفاده از پیش ماده ها و حلال های مختلف تهیه می شوند. این روش ها شامل سُل- ژل و عملیات خشک کردن در دماهای فوق بحرانی، رسوب گذاری نمک منیزیم توسط حلال قلیایی و یا انجام واکنش هیدروترمال می باشد. این نانوذرات می توانند به عنوان ترکیبات کندسوز به کار روند، استفاده از این ترکیبات سبب مصرف کمتر و بازدهی بیشتر تکمیل می شود.

5- بررسی اثر هم افزایی در خاصیت کندسوزی
به منظور افزایش خاصیت کندسوزی پلیمرها و منسوجات، استفاده از ترکیبات متفاوت ضدآتش در کنار یکدیگر ضروری به نظر می رسد. مفهوم هم افزایی به معنای بهینه سازی فرمولاسیون ترکیب ضدآتش و بهبود عملکرد ترکیب دو یا چند ماده افزودنی است. به عنوان مثال در مورد نانوساختارها، استفاده هم زمان ازچند نانوساختار، می تواند سبب ایجاد خاصیت هم افزایی شود. همچنین استفاده از مواد کندسوز رایج در کنار این نانو مواد سبب بهبود خاصیت کندسوزی می گردد. استفاده از نانوذرات دی اکسید تیتانیوم و آلومینیوم اکساید همراه با آمونیوم پلی فسفات در تکمیل PMMA، با ایجاد خاصیت هم افزایی بین دو نانو ساختار و حضور ماده ضدآتش بر پایه فسفر، اثرات مطلوبی ایجاد نموده است. همچنین ترکیب نانو رس اصلاح شده و نانو لوله کربنی چند دیواره می تواند اثر هم افزایی مطلوبی ایجاد نماید.

6- روش های ارزیابی شعله وری
به طور کلی میزان شعله وری پلیمرها از طریق قابلیت آتش پذیری، روند توزیع شعله و میزان حرارت آزاد شده ارزیابی می شود. روش های متفاوتی برای این ارزیابی وجود دارد که یکی از رایج ترین از آن ها در ادامه بیان شده است.
- شاخص محدود کننده اکسیژن (Limited Oxygen Index-LOI): این شاخص عبارتست از حداقل غلظت اکسیژن در مخلوط اکسیژن/نیتروژن که بتواند به مدت 3 دقیقه و یا طولی برابر با 5 سانتیمتر از نمونه را شعله ور نماید(شکل 4). مقدار این شاخص توسط رابطه (7) محاسبه می شود:
filereader.php?p1=main_44a50f07b4bdc5774
filereader.php?p1=main_44a50f07b4bdc5774
شکل 4- نحوه اندازه گیری شاخص LOI

- اندازه گیری طول سوختگی: در این روش منسوج بر روی قاب نگه داری نمونه قرار داده می شود و به مدت 12 ثانیه در معرض شعله قرار داده می شود. شکل 5 نحوه قرارگیری نمونه در آزمون طول سوختگی را نشان می دهد.

filereader.php?p1=main_44a50f07b4bdc5774
شکل 5- نحوه قرارگیری نمونه در آزمون طول سوختگی

نتیجه گیری
بازه وسیعی از مواد ضد آتش در تکمیل منسوجات و پلیمرها کاربرد دارند. امروزه ترکیبات نانو ساختار به دلیل مقدار مصرف کمتر و کارایی بیشتر و همچنین امکان ایجاد خواصی نظیر هم افزایی در ترکیب با سایر نانوساختارها، جایگاه مناسبی در بین ترکیبات تأخیردهنده شعله پیدا نموده اند. اگرچه انجام تحقیقات بیشتر در زمینه معرفی نانومواد جدیدتر و بهینه سازی استفاده از نانوساختارهای موجود همچنان در حال انجام بوده، و در سال های اخیر انجام این گونه مطالعات روند رو به رشدی داشته است.

منابـــع و مراجــــع

1. New prospects in flame retardant polymer materials: from fundamentals to nanocomposites

2.http://www.mehrnews.com/news/

3.http://www.sewwhatinc.com/fr_flammability.php